Kritike

Andrej Tišma: O Pavlu Jovanoviću

Kada je nastala fotografija, pre više od veka i po, njeni autori su najpre podražavali slikarstvo koristeći iste motive i žanrove kao što su pejzaž, mrtva priroda, portret. No nedostajala im je boja da slikarstvo dostignu. Zatim se sedamdesetih godina prošlog veka situacija obrnula pa je kroz stil fotorealizma slikarstvo oponašalo fotografiju, jer ona je postala medij superiorniji, sugestivniji i istinitiji od slikarstva.

Luka Salapura: O Pavlu Jovanoviću

Javno ispoljavanje i predstavljanje našeg sopstvenog stvarnosog i izmaštanog bića koje duboko, u korenima ljudskosti, želi da prenese osnovne zakonomernosti svega što je pozitvno, od samog početka osnovna je postavka ovog umetnika.

Milanka Todić: Metafizička fotografija Pavla Jovanovića

Po prirodi svog medija, a to važi i za njenu digitalnu verziju, fotografija razbija na fragmente i reže na odvojene slike-zapise kontinuitet života i sveta. U njoj se tautološki potkrepljuje i produžava, do same večnosti, efemernost i prolaznost jednom uhvaćene scene. To može biti i sasvim banalna situacija koju ćemo tek kasnije, naknadnim pregledanjem snimljenog materijala, prepoznati kao dragocenu ili značajnu. Ali to može biti i scena koju je umetnik, Pavle Jovanović, specijalno pripremio za oko kamere. I u jednom i u drugom slučaju fotografija manje-više proizvoljno bira i generalizuje neki događaj ili prizor na temelju samo jedne odabrane i fiksirane predstave. Ni serija fotografija ne može izbrisati činjenicu da su sve one samo skup fragmenata, a nikako objektivna reprezentacija kontinuiranog događaja.

Miloš Arsić: Slika fotografije - fotografija slike

Problem imenovanja fotografije Pavla Jovanovića kao uslovne Slike fotografije koja se preobražava u fotografiju Slike, ujedno je i "konstanta karakteristike" koja prevazilazi konvenciju njenog tradicionalnog određenja. Ta dilema i njeno razrešenje,  nalaze se u samom procesu kao postupku građenja Slike mimo slikarstva, postmodernim, više preispitivanjem i diskretnim omažom nego ugledanjem ili citiranjem iskustava plastičkih modela i programskih matrica moderne istorije umetnosti. Njegova Slika podrazumeva jedinstven spreg delikatno postavljenih pitanja i skrivenih odgovora koji, u tumačenju, zahtevaju usredsređenost i intelektualnu pozornost, svejedno da li imaginarnog ili stvarnog "posmatrača". Bez obzira na njegovu poziciju nonšalantnog sudeonika "sa strane" ili neposredne emocionalne povezanosti sa predstavljanim događajima Slike kao slike-predstave ili "označene predstave", oni se neprekidno preispituju i proveravaju. Gradi se intriga zasnovana na stupici kojom se spretno, uostalom samo prividno, više prekriva nego što se ukida diskretna razlika između pretpostavljenih okolnosti kao realnih i varljivog sveta stvarnog kao pretpostavljenoj (ne uvek i virtuelnoj) realnosti "satkanoj od zabluda" koja  neprekidno zahteva dokaze sopstvene stvarnosti kao sopstvo stvarnosnog koje kao da ne želi da bude razdvojeno od fikcije.